Symphonia deel 2

Als je het over RPG’s hebt dan kom je al snel uit bij series zoals Final Fantasy en Dark Souls. Een serie die toch ook al weer 19 jaar mee gaat is de “Tales of…” serie. Deze serie van games, beginnend bij Tales of Phantasia, geeft een wat meer actie-georiënteerde draai aan het vechtsysteem van RPG’s wat in de beginperiode van deze game toch grotendeels turn-based was. Nu verschillende jaren later gaat de serie nog sterk door en zijn we aangekomen bij Tales of Symphonia: Dawn of the New World. Deze game is een rechtstreeks vervolg op de Nintendo Gamecube game Tales of Symphonia, en was in eerste instantie een Wii game uit 2008 en is nu uitgekomen als een HD remake op de PlayStation 3.

Vechten in Tales of Symphonia

De gevechten in Tales of Symphonia: Dawn of the New World werken net zoals we van voorgaande Tales games gewend zijn, je loopt rond in real time en bevecht de vijand met standaard aanvallen en artes. Artes is een soort magie die je personage leert vanaf een bepaald moment en hier ook steeds sterker in wordt. Tijdens gevechten is nog wel een kleine aanpassing gemaakt, door de verdedigings knop ingedrukt te houden kun je vrij rondlopen tijdens het gevecht in plaat van dat je alleen recht op je doelwit af kan gaan. Hier kun je in een chaotisch gevecht bijvoorbeeld je vijand van achteren benaderen om deze te verrassen. Houdt er wel rekening mee dat als je geraakt word in deze zogenaamde “free run modus” deze hit als een critical hit telt en je dus meer schade oploopt dan normaal. Verder is het ook mogelijk om pacts met monsters te maken. Dit worden dan jouw bondgenoten waardoor je in gevechten niet alleen hulp krijgt maar je krachten ook groter worden.
Verder zul je in de dungeons gewoon vrij rond kunnen lopen net zoals in de vele dorpjes en steden. Natuurlijk moet je wel oppassen waar je loopt. Je kunt namelijk de gevechten met monsters ontwijken, je ziet deze rondlopen in de omgeving. Het gevecht met een van deze monsters begint pas als je zelf tegen de monsters aan loopt of zij tegen jou. De omgevingen hebben ook een aantal simpele puzzels verwerkt. Je moet hier niet al te veel van verwachten maar het is iets wat je bezig houdt met meer dan alleen maar gevecht na gevecht.
De wereldkaart is wel flink aangepast. Waar je in de eerste Symphonia nog vrij kon rondlopen op de kaart en hier ook vijanden kon tegenkomen, moet je nu een locatie selecteren waar je heen wilt en ga je hier dan automatisch naartoe zonder random encounter. Dit betekend dat je al uitgespeelde locaties opnieuw moet bezoeken als je wilt trainen.

symphonia emile

Het verhaal van Dawn of the New world

Voor de mensen die Tales of Symphonia niet kennen zal ik proberen een korte samenvatting te geven. Het verhaal speelt zich af in een wereld waar magie alles in leven houdt. Het probleem is dat de magie gedeeld wordt tussen twee parallelle werelden. Dit betekend dat als de ene wereld bloeit en vooruitgang boekt, dat de andere wereld langzaam afsterft door het gebrek aan deze magie. Lloyd Irving, hoofdpersonage uit de eerste game, gaat samen met een groep vrienden op pad om hun eigen wereld te redden. Na een lang en uitputtend avontuur worden de twee werelden; Sylvarant, waar Lloyd vandaan komt en Tethe’alla, de parallelle wereld, samengevoegd waardoor de magie niet meer tussen de twee werelden verdeeld hoeft te worden.
Helaas waren daar niet alle problemen mee opgelost. Door de plotse samenvoeging van de twee werelden werden de wereld kaarten nutteloos en veranderde het klimaat drastisch. De mensen van de twee verschillende werelden kunnen het ook niet goed met elkaar vinden waardoor en een rebellen factie ontstaat. 2 jaar later begint ons verhaal met Emil….
Emil is in eerste instantie zeer onzeker. Bijna irritant. Hij durft niemand tegen te spreken en verontschuldigd zich constant voor alles en niets. Ook is hij op begin nog erg zwak. Zou hij geen ondersteuning krijgen van Richter, die je vrij snel op het begin al tegenkomt, dan had hij al zeer vlug het loodje gelegd. Emil word een stuk sterker nadat hij een pact heeft gevormd met Tenebrae, een centurion.
Centrurions zijn een soort guardian spirtits. Hoe sterker de centurion is, hoe sterker jij zelf, of Emil eigenlijk, ook wordt. Niet alleen wordt hij sterker door de pact maar tijdens gevechten lijkt hij ook een heel ander persoon te worden. Veel zelfverzekerder en ook iets brutaler. Niet alleen in gevechten zie je hier iets van terug, op sommige momenten tussendoor komt de alternatieve persoonlijkheid naar boven om het heft in handen te nemen. Maar een groots gedeelte van de game is Emil zijn onzekere zelf.
Net zoals bij de vorige Tales of Symphonia krijg je bij deze tussendoor de mogelijkheid gesprekken tussen de verschillende personages in je team te bekijken en beluisteren. Deze gesprekken kunnen belangrijk zijn voor het verloop van het verhaal, maar sommige gesprekken zijn puur alleen maar om tijd op te vullen of het karakter van verschillende personages uit te diepen.

Van Wii game naar HD graphics

De game is opgebouwd in cell shaded graphics, wat er leuk en vrij tijdloos uit ziet. Het is wel te zien dat het een remake van een iets oudere game is. Sommige animaties zijn een beetje stroef, maar sommige zijn dan ook weer verbazend soepel en natuurlijk. De gezichtsuitdrukkingen zijn in anime stijl uitgedrukt. Denk hierbij aan grote ogen en een mond die open en dicht beweegt tijdens het praten. Niet echt high tech, maar het past goed bij de stijl van de game.
Verder is de wereld voor het grootste gedeelte groen en kleurrijk, een hele vrolijke bedoening. Sommige kerkers en ruïnes zijn wel wat donkerder en somberder, maar hoe serieus zou je het verhaal kunnen nemen als alles vogels en vrolijkheid was.

Muziek in de oren

Het geluid van Tales of Symphonia Dawn of the New World zit goed in elkaar. Standaard geluiden zoals het lopen, wind, metaal tegen metaal in gevechten, alles klinkt natuurlijk. Soms zit er wel eens een momentje in dat twee verschillende paar voetstappen bijvoorbeeld samen te horen zijn. Dit geeft soms een beetje een vreemd effect, maar storend is het zeker niet. En de muziek klinkt heerlijk. Sommige momenten rustgevende deuntjes terwijl je een stad aan het verkennen bent en het volgende moment snelle upbeat muziek als het spannend word of een gevecht aan de gang is. De voice acting is ook van goede kwaliteit, alleen is het jammer dat door de cell shaded graphics er van lip synchronisatie geen sprake is. De monden die bewegen tijdens het praten hebben eerder iets weg van een wat oudere anime serie. Niet dat dit slecht is, maar vermoedelijk zal niet iedereen dit even leuk vinden.
De stemmen staan standaard in het Engels maar het is ook mogelijk om Japanse stemmen te selecteren. Voor veel mensen die het eerste deel hebben gespeeld zullen de Engelse stemmen wat bekender klinken, maar de Japanse stemmen zijn zonder twijfel van betere kwaliteit. Wat weer wel jammer is, is dat bij cutscenes de gesproken stukken soms gedeeltelijk weg vallen. Ik heb het dan over halve zinnen of maar enkele woorden uit een zin. Gelukkig kan je ook ondertiteling aan zetten maar dit is toch zeker wel zonde.

En zou je hem opnieuw spelen?

Nadat je het verhaal van Dawn of the New World hebt uitgespeeld is het mogelijk om een nieuw game plus te starten. In deze new game plus kun je in en nieuwe GRADE shop (GRADE verdien je met acties uit je eerste playthrough) verschillende extra’s aanschaffen. Hier gaat het dan over minder of meer ervaring verdienen in de game, meer items kunnen dragen of zelfs artes of monsters meenemen uit je eerste playthrough. Ook is het mogelijk om een nieuwe game (of new game plus) met hogere moeilijkheidsgraad te spelen in de gevechten. Deze mogelijkheid kan op elk moment aan en uit gezet worden in de opties van de game. Verder blijft het verhaal grotendeels hetzelfde. New game plus is vooral voor de mensen die alle monsters willen verzamelen en eventueel een van de 2 andere eindes willen bekijken.
https://www.youtube.com/watch?v=tfHXFO2-RbI” width=”620″ height=”360″]

Tales of symphonia Dawn of the New World…waardig vervolg?

Dawn of the New World is een RPG die zeker de moeite waard is. het verhaal is interessant, de gevechten uitdagend genoeg om je flink bezig te houden en grafisch ziet de game er goed uit. Wel moet er gezegd worden dat de eerste Tales of Symphonia toch een stuk beter is, maar zelfs dan is Dawn of the New world een pracht game!