Air Conflicts Vietnam Review

Oorlogsgeschiedenis

Oorlogsgeschiedenis is nooit echt een van mijn interesses geweest in tegenstelling tot menig ander jong jongetje. Mijn vriendjes vroeger hadden camo pants en plastic pistooltjes en speelden oorlogje in bosjes. Ik? Ik zat liever binnen met m’n Lego. Toen lag daar van de week Air Conflicts: Vietnam op de deurmat. Natuurlijk heb ik weleens van de Vietnamoorlog gehoord. Maar wat weet ik er eigenlijk van af? Woorden zoals Vietcong, jungle en napalm heb ik vaak genoeg horen vallen in films. Het was niet echt een onderwerp in de geschiedenislessen op school, want dat ging voornamelijk over de Tweede Wereldoorlog. Het was dus tijd om Air Conflicts: Vietnam op te starten en te kijken wat deze game mij kon bijspijkeren over de Vietnamoorlog.

Joe Thompson

In Air Conflicts: Vietnam willen ze je het gevoel geven dat jij als speler Amerikaanse piloot Joe Thompson bent. Joe Thompson wordt uitgezonden naar Vietnam om daar te vechten tegen de Vietcong en Joe, de superpiloot die hij is, kan zowel jets als helikopters besturen. Joe is een echte Amerikaanse idealist en wil graag tegen het communisme in Vietnam vechten. Ik zeg nadrukkelijk ‘ze willen je het gevoel geven…’, omdat het verhaal verteld wordt door middel van monologen die in Thompson’s hoofd afspelen en brieven die hij van familie krijgt. Deze monologen en brieven voelen er een beetje bijgeplakt bij en ik raakte dan ook al snel afgeleid door andere zaken. Wat ik wel een goed punt vind, is dat ze ook een aantal bekende missies in de game hebben verwerkt, zoals de bekende defoliation mission. Een missie waarin de US besluit een chemisch gloedje over de Vietnamese jungles te sproeien waardoor deze gaan ontbladeren en de Vietcong zich niet meer goed kan verschuilen. Missies zoals deze doen Joe laten twijfelen of het wel allemaal goed is waar hij mee bezig is.

Air Conflicts ace

Vliegen maar

Zo, de eerste missie! Een tutorial missie om de besturing onder de knie te krijgen. Altijd fijn. Wat blijkt? De besturing is zo simpel dat deze missie misschien niet nodig was geweest. Met de linker analoog stick bestuur je het vliegtuig naar boven, beneden, links en rechts. De complete bewegelijkheid zit allemaal op de linker analoog stick. Nu wil Air Conflicts: Vietnam geen simulator zijn, maar ik vond dit wel heel erg simpel en het voelde ook een beetje onnatuurlijk. Een throttle knop is er niet, je jet vliegt vanzelf de juiste snelheid. Het enige wat je er als speler aan kan doen is je brakes gebruiken of de after burner gebruiken, maar die heeft limiet. Verder heb je nog de R en L knoppen waarmee je manoeuvring acties activeert en twee knoppen om je wapens te gebruiken. Na een aantal missies met de jets maakt Joe de overstap naar de helikopters. Weer een kleine tutorial omdat de controls net iets anders zijn. Bij de helikopter wordt wel gebruikt gemaakt van beide analoog sticks om de helikopter te verplaatsen. Het stoorde mij dat de helikopter maar tot een bepaald punt kan kantelen en dat het dus vrijwel onmogelijk is om met je helikopter te crashen. Ook de manoeuvring acties zien er in de helikopter belachelijk uit. Waar je in de jets een barrel roll maakt, lijkt het er bij de helikopters op alsof er een enorme onzichtbare reus in het veld staat die je een tik geeft tegen de zijkant van de heli, waardoor deze plots snel van plaats verandert en weer stil gaat hangen.

De missies zijn niet echt gevarieerd. Meestal is het Joe die een squadron van jets of heli’s begeleid om de anti air guns uitschakelen om vervolgens een Vietcong kamp te bombarderen en als het even tegenzit (of mee zit -het is maar net hoe je het bekijkt-) moet je tussendoor ook nog een dogfight aangaan. Dit alles vindt plaats op vrij kleine maps. De grens van de map is een enorme, rood geblokte muur waar je wel doorheen kan vliegen, maar vervolgens moet je wel weer snel het veld in vliegen. Door deze enorme rode muur had ik continue het idee alsof ik in een soort kijkdoos aan het vliegen was.

De AI van je teammates is ook niets om over naar huis te schrijven. Meestal volgen ze alleen hun target en schieten ze niet en als ze het wel doen, missen ze hun target. Enige pluspunt van de teammates vond ik dat als ik bijna vernietigd was ik over kon schakelen naar hun jet en dus met full health en ammo de missie af kon maken. Dit kwam echter alleen niet heel vaak voor aangezien de missies checkpoints bevatten en je na elk checkpoint weer volle uitrusting had en geen schade. De AI van de tegenstanders is daarentegen wel redelijk en een stuk agressiever.

Lege vlaktes met hier en daar een sprietje

Laten we het even hebben over de grafische kwaliteiten van Air Conflicts: Vietnam. Of misschien beter gezegd de ontbrekende. Waar de jets en de helikopters er nog redelijk uit zien, ziet de rest van de game er uit als een PS2 game. De velden en jungles waar je overheen vliegt voelen kaal en plat aan met hier en daar bushes met boompjes (of zal dat door de ontbladermissie komen?). Uitzonderingen daar gelaten, want de rijstvelden zien er prima uit. De huizen zien er uit zoals in een kijkdoos en de soldaten zijn verhoudingsgewijs vrij fors. Wat mij ook erg stoorde is dat je geen impactgevoel hebt als je iets raakt met een rocket. Je hoort een explosie, maar je ziet vrijwel niks, af en toe een beetje rook. Geen kraters op de grond en jets die geraakt zijn zie je even roken en verdwijnen daarna als sneeuw voor de zon.

Guilty Pleasure songs

In tegenstelling tot de rest van de game vind ik de soundtrack van een redelijk niveau en misschien zelfs af en toe leuk. Het deed mij een beetje denken aan lekkere oude rockachtige 80’s nummers waar ik thuis nooit naar zal luisteren. De voice-overs van missies zijn daarentegen weer iets minder.

“Nog een keer! Nog een keer!”

Ga ik deze game nog een keer spelen? Nee dank je. Deze game heeft geen replay value en motiveert mij niet om de game nog een keer te gaan spelen. Er is geen rating systeem voor missies, dus je haalt een missie of je haalt hem niet. Om eerlijk te zijn: de keren dat ik faalde, interesseerde het mij ook vrij weinig en starte ik gewoon weer opnieuw. Ik werd de eerste keer al niet gestimuleerd om mijn best te doen, ondanks dat ik de game een eerlijke kans heb gegeven. Er zit nog wel een online multiplayer mode in de game, maar om eerlijk te zijn heb ik deze niet eens geprobeerd.

https://www.youtube.com/watch?v=g-0nlX87S_A” width=”620″ height=”360″]

Landingsgestel uit, ready voor touchdown

Een touchdown is Air Conflicts: Vietnam zeker niet. Ik ben zelfs van mening dat deze game misschien zelfs beter in de hangar had kunnen blijven staan. Er voelt te veel niet goed aan deze game en ik zal hem dan ook zeker niet aanraden. Als je echt een vlieg- of oorlogsfanaat bent, zal ik lekker op zoek gaan naar een andere game die wel jouw needs kan bevredigen, maar voor mij was dit geen groots luchtruimavontuur en ik heb mij geen moment echt een piloot gevoeld. Ik geef Air Conflicts: Vietnam dan ook een rapportcijfer waar je niet mee bij oma op bezoek kunt komen, namelijk een 4.