Relaties, sociale contacten en carrières worden ermee vernietigd!

Maar hoe hou je de verslaving nou in de hand?

Gamen is leuk, ik doe het al sinds kleins af aan en speel nu op 32-jarige leeftijd nog steeds games. Het begon als iets onschuldigs, een vorm van entertainment waarbij je niet naar buiten hoefde te gaan. Rond deze tijd hadden we namelijk nog geen Internet, mp3, etc en spendeerden we normaal gesproken het grootste deel van de tijd met buitenspelen, dakje klimmen, voetballen, je kent het wel.

Ongeveer zestien jaar geleden ontdekte ik voor het eerst dat ik vatbaar was voor gameverslaving. Ik speelde namelijk tot diep in de nacht Final Fantasy VII en was vastberaden om elke vierkante centimeter van de game te verkennen en alles wat Squaresoft mij had te bieden te meesteren. De volgende dag moest ik natuurlijk gewoon weer naar school en dat was niet altijd zo slim. Ik werd wat ouder en begon wat minder te gamen. Daarnaast hield ik het vaak kort en was het voornamelijk een leuk tijdverdrijf.

De meeste mensen kunnen dan ook zonder dat dit problemen geeft een computerspelletje spelen. Maar uit onderzoek blijkt dat 20% van deze mensen wel in de problemen kan raken en vrij gemakkelijk een spelverslaving ontwikkelen.

De wondere wereld van World of Warcraft.

Gamen op de PC was nooit echt mijn ding, behalve games als Settlers, Medal of Honor en Soldier of Fortune. Maar tijdens mijn dienstverband bij een videogame speciaalzaak werd ik al snel overgehaald om World of Warcraft een keertje te proberen.

Ik begon mijn avontuur als woeste Orc en voelde me enorm thuis in Orgrimmar. Dankzij mijn collega werd ik onmiddellijk uitgenodigd bij een leuke gilde, die voornamelijk 10-man Raids organiseerden, leden hielpen met levellen, etc. Er ging een wereld voor mij open. Ik speelde een roleplaying game met honderden andere mensen en maakt deel uit van een hechte gilde. Hier begon mijn gameverslaving serieuze vormen aan te nemen.

Mijn hele leven stond op zijn kop en draaide voornamelijk om World of Warcraft. Ik werkte van 10.00 tot 18.00 in de videogame speciaalzaak en speelde vrijwel elke dag van 19.00 tot 03.00 ‘s ochtends WoW. Het werd steeds erger. Ik was zelfs zo gestoord om een uur eerder op te staan zodat ik voor mijn werk nog even zogenaamde “Daily Quests’ kon doen. Weken werden maanden, maanden werden jaren en voor ik het wist speelde ik al vier jaar lang World of Warcraft en ik voelde me geweldig. De buitenwereld boeide me niet meer, al nam ik wel tijd voor mijn sociale verplichtingen, maar indien mogelijk ging ik liever gamen. Ik werd door mijn collega’s de “King of Alts” genoemd omdat ik op een gegeven moment gewoon te veel personages had.

Omdat ik enorm van de World of Warcraft lore hou leek het me een goed idee om ook een personage aan de Alliance kant te maken. Ik koos voor een Dwarf Paladin en kwam er al heel snel achter dat dit een van mijn favoriete classes zou zijn. Op dit moment speelde ik dus op twee factions, met twee verschillende accounts en tientallen verschillende personages. De gemiddelde console gamer zou er denk ik barstende hoofdpijn van krijgen.

De langverwachte uitbreiding Cataclysm kwam vervolgens uit en ik ben tot de Firelands Patch blijven spelen. Toen was de emmer echter al snel vol. Ik had geen plezier meer in raiden en had het gevoel dat WoW een soort verplichte baan was geworden. Ik bedankte iedereen uit mijn gildes en besloot om Azeroth per direct te verlaten. Ik was vrij en het voelde erg goed. Toch heb ik WoW al die tijd best wel gemist, voornamelijk om het sociale gaming aspect en de vele leuke nieuwe vrienden die ik heb ontmoet.

Pandarens, kunnen jullie me terughalen?

Op aandringen van een goede vriend moest en zou ik samen met hem Mists of Pandaria spelen. Het is de game alleen nooit meer gelukt om mij er weer zo ver in te trekken dat ik weer verslaafd zou raken. De Pandarens waren gelukkig too little, too late. Ik realiseerde me dat Blizzard geen macht meer over mij had, want zo voelde het voorheen namelijk soms echt. Gisteren ben ik overigens toevallig voor de fun een Pandaren Warrior begonnen, zodat ik collega schrijfster Perzian ook lekker in Azeroth lastig kan vallen. Maar mijn ziel krijgt Blizzard NOOIT meer!

Games moeten leuk blijven

Wat kun je nou doen om een gameverslaving tegen te gaan of in ieder geval niet uit de hand te laten lopen?

Voor ouders:

  • Bepaal duidelijk wanneer, hoeveel en welke games er gespeeld mogen worden.
  • Leef deze regels na en stel beperkingen in als de regels worden overtreden.
  • Laat kinderen voor het spelen eerst hun huiswerk maken.
  • Laat geen games toe in de slaapkamer.
  • Probeer samen spelen te bevorderen maar beperk dit niet tot online spelen met anderen.
  • Speel ook zelf games met of tegen uw kind.
  • Laat kinderen tenminste op een meter afstand van het scherm zitten.
  • Zorg voor voldoende licht en frisse lucht.
  • Laat kinderen niet spelen vlak voor het slapen.
  • Parental Control inschakelen: U kunt bijvoorbeeld een tijdslimiet instellen op het gebruik van internet of de Parental Control gebruiken dat in bijvoorbeeld World of Warcraft al ingebouwd is.

Voor jezelf:

  • Stel tijdslimieten voor jezelf in, dus begin- en eindtijden.
  • Laat je omgeving zich met jou bemoeien, zonder je niet af.
  • Stel op vaste tijden pauzes in.
  • Stel regels vast voor het geval je langer speelt dan je had besloten.
  • Ga op tijd naar bed, blijf niet nog “even” doorgamen.
  • Robert

    whahaha herkenbaar! Bij mij staat de tv altijd aan op comedy central en dan gaat in de ochtend weer de kinderversie draaien.

    ontopic:

    Gameverslaving neemt vaak ook wel af naarmate je ouder wordt (bij mij). Vroeger ging ik nachten door met counter-strike of diablo 3, maar nu speel ik liever potje coop met een vriendengroep. Heb ook meer diversiteit in games gekregen en proberen mijn competitief gedrag te focussen op werk 😛

    • Welke games speel je nu momenteel? Speel je ook op de console? Ben het wel met je eens dat naarmate je ouder wordt de verslaving afneemt. Ik had zelf een verslaving met Socom 1 en 2.

      • Nino

        Ik heb juist zoiets dat mijn verslaving voor games constant blijft. Ik zal alleen niet snel weer extreem verslaafd raken aan een spel als WoW en mijzelf er in verliezen.

        • Ben eigenlijk wat minder aan het gamen de laatste tijd. Ik wil zoveel games hebben en spelen dat ik er geen één echt meer speel 🙁 Maar! Er komen weer games aan waar ik echt voor wil ga zitten. Neem een GTA V, Batman Arkham Origins, LEGO Marvel, Lost Planet 3 en meer. Oh wacht. Ik ga weer gamen! 😉

        • Als er veranderingen in je leven komen, moet je helaas wel. Aan de andere kant snap ik je wel. Gamen blijft natuurlijk een hobby, en hobby’s doe je nu eenmaal graag 😀