De eerste First Person Story is een feit!

Hey! Welkom bij deze eerste editie van FPS (First Person Story), de nieuwe column op kijk-online.com. In First Person Story zal ik je mee nemen in de wereld van een van de gratis PlayStation Plus games. Ik zal je in een kort intens stukje laten voelen hoe het is om een game-character te zijn en wat zij allemaal meemaken door mijn gaming-skills, of het gebrek daaraan. Ben je er klaar voor? Daar gaan we!

lords-of-the-fallen lords-of-the-fallen-hero

Een donkere gang.

Terwijl ik mij langzaam voortbeweeg door de nauwe klamme en donkere gang voel ik mijn lichaam protesteren. Mijn benen voelen aan als lood, mijn rug schreeuwt het uit met elke stap. De metalen rand van mijn helm drukt in mijn vel en op mijn lippen proef ik het bloed wat uit mijn neus gelopen is. Die laatste Marauder had me goed te pakken; zijn harde klappen op mijn schild dreunde mijn hele lichaam door. Na zijn barrage aan slagen kon ik nauwelijks nog weg rollen om bij te komen. Even dacht ik dat ik er geweest was toen zijn immense zwaard een diepe deuk in mijn schouderharnas sloeg. Gelukkig was ik sneller en kon ik achter hem rollen, om vervolgens mijn zwaard hard in zijn rug te steken.

Voor mij zie ik een misvormde man.

Mijn laatste magische drankje was sterk genoeg om de breuk in mijn arm te herstellen, maar helaas niet sterk genoeg om ook de pijn te laten verdwijnen. Ik verbijt de pijn en stap voor stap loop ik vooruit. Ik nader het einde van de gang en zie aan het daglicht dat ik de hoek om moet. Mijn hand klemt zich nog stevig om het lemmet van mijn grote bebloede zwaard heen, en ook mijn schild druk ik stevig tegen mij aan.
Zo stil als ik maar kan kijk in om de hoek; de laaghangende zon maakt het mij even moeilijk om naar buiten te kijken. Terwijl mijn ogen zich aanpassen aan de verblindende zon meen ik een zwarte gedaante te zien. Langzaam wordt het beeld scherper en zie ik voor mij een misvormde man; een grote bochel op zijn rug, zijn lange dunne maar gespierde armen reiken bijna tot aan de grond en zijn benen lijken op dikke stronken van een boom.

lords-of-the-fallen-sword

Als hij mij hoort, ben ik er geweest.

Mijn hart slaat een slag over en ik blijf stokstijf staan. Dit monster kan mij dan wel niet zien, maar als hij mij hoort ben ik er geweest. Ik weet dat ik geen keuze heb en dat ik ook dit monster zal moeten doden om verder te komen. Langzaam stap ik naar voren en ik zie een gevaarlijk lange bijl in zijn klauw glinsteren in het zonlicht. Nog een stap dichterbij; de bochel op zijn rug is bedekt met gele bulten en even voel ik het ontbijt in mijn keel omhoog komen. Nog een stap…en ik voel hoe mijn voet over een losse tegel schraapt. In een ruk draait het monster zich om terwijl een demonische brul uit zijn bek komt. Zijn lange arm maakt een zwaai en zijn bijl mist mijn nek op een paar centimeter.

Dik warm bloed spuit uit de wond.

Ik stap achteruit met mijn schild omhoog en ik voel vervolgens hoe de bijl van het monster met volle kracht op mijn schild afketst. Met een schreeuw laat ik mijn schild zakken en sla met mijn zwaard horizontaal in de zij van het monster. Een sompig gekraak laat mij weten dat zijn ribbenkast verbrijzeld is. Zonder te stoppen trek ik het zwaard terug en met een bovenhandse slag ram ik het zwaard naast zijn nek in zijn schouder. Dik warm bloed spuit uit de wond en druppels vliegen door mijn open vizier en komen op mijn gezicht terecht. Ik voel hoe het zwaard diep in zijn schouder zinkt, en hoe het monster ineen zakt. Met een ruk trek ik het zwaard terug; bloed spuit in het rond, het monster laat nog een gorgelend geluid horen alvorens het stil blijft liggen op de grond…heb ik het einde van mijn quest bereikt?